Księga o Niewidzialnym

 Ocena 2/3

Księga o Niewidzialnym jest zbiorem pięciu opowiadać Erica - Emmanuela Schmitta, każde z nich niesie osobne przesłanie. Wszystkie jednak mają wspólny mianownik pokazania obrazu Boga w różny często nieoczywisty sposób.
Milarepa - to historia dziecka, które w swojej dziecięcej niewinności wyraziło żal spowodowany stratą poniesioną przez członka swojej rodziny. W zamian za to jego i jego najbliższych spotkało zło więc on sam stał się zły. Baśń mówi o tym, że o wiele łatwiej jest popełniać zło, bo wymaga ono znacznie mniej wysiłku niż dobro jednak na pochwałę zasługuje ten kto potrafi za zło odpłacić dobrem i wybaczyć krzywdy bliźniemu.
Pan Ibrahim i kwiaty Koranu - Mojżesz opuszczony w dzieciństwie przez matkę i wychowywany przez ojca czuje się niechciany i niekochany. Jego relacja z ojcem jest dosyć krucha, w tym czasie pomału zaprzyjaźnia się z Panem Ibrahimem który prowadzi sklep w jego dzielnicy. Gdy również ojciec opuszcza Mojżesza chłopak sądząc że został całkiem sam na świecie niespodziewanie odnajduje wsparcie i ojcowską miłość w Panu Ibrahimie. Opowieść uczy tego, by mimo wszystko zawsze mieć nadzieję, bo nigdy nie wiemy kiedy nasz los się odmieni.
Oskar i Pani Róża - historia chorującego na raka dziesięcioletniego Oskara jest chyba najbardziej znaną z historii stworzonych przez Schmitta. Opowieść tę czytałam już kilka razy, jednak nieodmiennie powoduje ona u mnie duże wzruszenie. Jest przepełniona życiową mądrością, próbą pogodzenia się ze śmiercią i przeżycia reszty życia tak by w pełni cieszyć się z każdej chwili. Oskar poznaje w szpitalu wolontariuszkę, która dla niego staje się ciocią Różą. Kobieta prowadzi z chłopcem rozmowy o Bogu, życiu i śmierci. Zachęca go do codziennego pisania listów, by w ten sposób dać mu zajęcie i pomóc zrozumieć istotę przemijania oraz oswoić jego lęk przed śmiercią.
Opowieść uczy tego by cieszyć się z każdej chwili życia, która została nam dana.
Dziecko Noego - jest to historia katolickiego księdza ojca Ponsa, który w okresie okupacji Brukseli ocalił dwieście siedemdziesiąt jeden dzieci przed śmiercią. Wśród nich było jedno szczególne dziecko imieniem Joseph z którym ksiądz się zaprzyjaźnił. Wspólnie z chłopcem zgłębiał religię żydowską. Ojciec Pons prócz ratowania dzieci ocalił również księgi i przedmioty symbolizujące kulturę żydowską. W późniejszych latach zakładał kolekcje przedmiotów innych okupowanych narodów. To przypowieść o odwadze i nadziei do samego końca.
Zapasy z życiem- Jun to zły na cały świat młody chłopak uważający, że jego życie nie ma sensu i że nikogo ono nie obchodzi. na swojej drodze spotyka Shomintsu, który wskazuje mu w życiu cel i pomaga uporać się z demonami przeszłości. Przypowieść ta mówi o tym, że swój życiowy cel możemy odnaleźć w miejscu i czynnościach po których najmniej się tego spodziewamy, a pomocną dłoń otrzymać od tych od których w żadnym stopniu tego nie oczekujemy.

Królowa ludzkich serc

Ocena 2/3

Pamiętam, że kilka lat temu przeczytałam książkę Diana. Prawdziwa historia, był to rodzaj autobiografii księżnej. Sięgając po Diana. Moja historia początkowo myślałam, że będę czytać te samą książkę tylko, że w nowszym wydaniu. Diana. Moja historia okazała się jednak połączeniem autobiografii z bardzo szczegółową biografią. Książka Andrew Mortona podzielona jest na czternaście rozdziałów z czego pierwszy zawiera bezpośrednie wspomnienia Diany. Są one rodzajem zarejestrowanych przez księżnę odpowiedzi na przesłane jej wcześniej pytania. Część ta mimo, że ułożona chronologicznie wydaje się być nieco chaotyczna przez to, że widzimy tutaj jedynie napisane przez Dianę odpowiedzi nie znając dokładnej treści pytań, które jej wcześniej zadano. Odpowiedzi te są formą luźnych stwierdzeń, nie określających dokładnego miejsca i czasu zdarzeń, te dopiero porządkują bardziej pojawiające się przypisy autora. Księżna opowiada tam o swoim nieszczęśliwym dzieciństwie spowodowanym rozwodem rodziców, o jej okresie dorastania dzielonym na czas spędzony z matką i ten z ojcem. Kolejne wspomnienia dotyczą lat młodości i życia singielki do momentu poznania księcia Walii. Diana opisuje swoje uczucia wobec księcia Karola, to jakie zrobił na niej wrażenie. Dalsze wspomnienia dotyczą okresu narzeczeństwa i tego, że z nikomu nie znanej młodej dziewczyny nagle stała się budzącą spore zainteresowanie mediów narzeczoną księcia Walii. Już w okresie narzeczeństwa Diana dowiedziała się o dużej zażyłości łączącej Karola z jego wieloletnią przyjaciółką Camillą Parker- Bowles. Już jako żona i księżna Walii Diana bardzo często wspominała jak ta relacja wpłynęła na jej małżeństwo z księciem Walii.
Księżna otwarcie przyznawała się do bulimii i depresji, które towarzyszyły jej przez prawie cały okres małżeństwa. W swoich bezpośrednich wspomnieniach przedstawia siebie jako osobę samotną, nękaną przez media i stanowiącą problem dla rodziny królewskiej.
Druga część książki będąca szczegółową biografią Diany Spencer jest próbą bezstronniczego przedstawienia wizerunku księżnej Walii. Tego jak była postrzegana przez członków rodziny królewskiej, media i swoje najbliższe otoczenie. Zarówno z bezpośredniej relacji księżnej jak i wypowiedzi ludzi którzy mieli z nią styczność wyłania się obraz kobiety nieszczęśliwej, która rozczarowała się rolą którą przyszło jej odegrać. W drugiej części znajdziemy sporo cytatów będących wypowiedziami rodziny Spencerów, przyjaciół księżnej, członków jej ochrony czy dam dworu. Każda z tych osób wspomina księżnę na swój sposób.
Książka jest kopalnią informacji o życiu Diany Spencer późniejszej księżnej Walii. Osobom lubiącym czytać biografie znanych osób szczególnie te lekturę polecam.

Joseph

 Ocena 3/3

Autorka na zaledwie 119 stronach zmieściła sporą ilość rozważań na temat ludzkiego życia. Mamy tu dużo przemyśleń dotyczących przemijającego czasu, tworzących się wspomnień czy ludzkich zachowań. Jest też spora dawka lęku, samotności i potrzeby bliskości zgromadzona w jednej wątłej postaci. Joseph od lat pracuje w różnych gospodarstwach na wsi. Przez lata gromadzi wspomnienia , zapamiętuje daty, ludzi, miejsca i wydarzenia. Jego wspomnienia są jak książka do której często wraca. Joseph przez lata zmaga się też z odziedziczonym po ojcu problemem, zbyt często zagląda do kieliszka. Z tego powodu niszczy sobie życie. Mimo, że jako pracownik uchodził za odpowiedzialnego to przez swoje problemy zniechęca do siebie ludzi. Josephowi nie układa się również uczuciowo jedyna kobieta którą pokochał zniszczyła mu życie.
Książka niesie w sobie przesłanie: nie ważne ile razy upadniesz ważne żebyś za każdym razem się podnosił i próbował od nowa.
Książka jest bardzo poruszająca i skłania do refleksji. Jedyny jej minus to sposób w jaki została napisana. Jest to jednolity tekst w którym czasami ciężko zauważyć gdzie kończy się jedno zdanie a zaczyna kolejne bowiem autorka tworzy długie zdania z dużą ilością przecinków.
Mnie bardzo poruszyła ta powieść, chociaż jest dosyć minimalistyczna. Tutaj nie ma zbędnych słów i długich opisów. Autorka zawarła to co najważniejsze na niedużej ilości stron.

Mroczne przypływy Tamizy

Ocena 2/3

Książka nie wciągnęła mnie tak mocno jakbym tego chciała dlatego przeczytanie jej zajęło mi dłuższą chwilę. Bardziej przekonały mnie inne książki Bolton, które czytałam, a których recenzje znajdziecie na blogu. W powieści pojawia się sporo martwych ciał wyławianych z Tamizy, a sposób ich rozkładu w znacznym stopniu utrudnia identyfikację, jednak brak mi tutaj takiego częstego elementu zaskoczenia. Efekt ten został uzyskany dopiero na sam koniec książki, a to według mnie trochę za późno. Tutaj po prostu czytelnik od początku zaczyna podążać właściwym, jednak na szczęście nie ostatecznym tropem. Oficjalnie w książce mamy jedną główną bohaterkę jednak przez sposób przedstawiania innych kluczowych postaci na początku zastanawiałam się, która z nich odgrywa w książce kluczową rolę.
Lacey Flint jest funkcjonariuszką policji rzecznej, która w wolnym czasie pływa w Tamizie. Pewnego dnia odnajduje zwłoki owinięte na wzór mumii, ciało jest już w znacznym rozkładzie.
W niedługim czasie w rzece pojawiają się kolejne ciała, a Lacey zaczyna prześladować tajemniczy pływak. Funkcjonariuszka zostaje wplątana w sprawę jeszcze bardziej, gdy na jej łodzi ktoś pozostawia jedno z ciał. Od tej pory kobiecie zaczyna grozić niebezpieczeństwo.
Lacey od dawna skrywa swoją prawdziwą tożsamość, a sprawa topionych kobiet może doprowadzić do zburzenia tak starannie zbudowanej na nowo historii jej życia.

Na moment przed świtem

Ocena 3/3 

Poprzednia saga autorki bardzo mi się spodobała, więc gdy pojawiła się informacja o powstaniu nowej wiedziałam, że muszę sięgnąć po pierwszą część. Byłam bardzo ciekawa jak autorka poradzi sobie z tematyką wojenną. Okazało się, że doskonale dała sobie radę, dzięki czemu wyszła z tego bardzo interesująca powieść. W powieściach Pani Magdaleny najbardziej lubię to, że czytając mam wrażenie jakby bohaterka siedziała obok mnie i sama opowiadała swoją historię. Czytając poprzednie książki przyzwyczaiłam się już  do tego, że każda rozpoczęta w powieści historia znajdywała swoje zakończenie. Natomiast po lekturze Na moment przed świtem mam spory niedosyt nie poznawszy od razu dokładniej losów Adrianny i Agnes. Rozumiem jednak, że może być to celowy zabieg mający skłonić czytelnika do sięgnięcia po kolejne części serii. Nową serią Pani Wala zdecydowanie mnie przekonała, więc będę w gronie tych czytelników, którzy z chęcią sięgną po kolejne tytuły.
Adrianna jest młodą kobietą, ktòra w wyniku kilku złych decyzji z przeszłości tkwi w nieudanym małżeństwie. Kobieta znosi codziennie słowne ataki męża jednocześnie pozwalając mu na złe traktowanie. Adrianna uważa swoje małżeństwo za pokutę za grzechy z przeszłości. Pewnego dnia w szkole w której pracuje poznaje Agnes staruszkę, która opowiada młodzieży swoją historię. Przypadek sprawia, że obie kobiety bardzo się do siebie zbliżają, a historia Agnes pomaga Adriannie w podjęciu ważnych życiowych decyzji.
Agnes obecnie wiekowa staruszka, wspomina swoje życie w czasie wojny, gdy jako bardzo młoda kobieta musiała odnaleźć się z dnia na dzień w nowej wojennej rzeczywistości. Jednocześnie tęskniąc za narzeczonym który wyruszył na wojnę wraz z innymi mężczyznami z ich rodzinnych Mysłowic, aby pròbować obronić kraj przed wrogiem.
Na moment przed świtem to również doskonały obraz Mysłowic - miasta w którym spotykają się cztery rodzaje kultur: Polska, Śląska, Żydowska i Niemiecka. A wojna dla wielu mieszkańców staje się czasem trudnych decyzji polegających na określeniu własnej tożsamości.