Tajemnicze zniknięcie znanej pisarki

 

 Ocena: 2/3

Sama fabuła książki nie była zła, autorka skupiła powieść wokół wątku Agathy Christie przedstawiając jej młode lata z początków kariery pisarskiej aż do momentu tajemniczego zaginięcia na jedenaście dni i jej odnalezienia w jednym z ośrodków wypoczynkowych. Opisywany w powieści klub Detektywistyczny również istniał naprawdę także niektórzy należący do niego pisarze również byli autentyczni. Fikcyjna postać Neville'a Lively'ego była inspirowana autentyczną postacią. Prawdziwe są również oskarżenia rzucane pod adresem Agathy Christie sugerujące jakoby ta swoją powieścią naruszyła obowiązujące w klubie zasady i w związku z tym podjęto próby pozbawienia jej członkostwa. Nie podobało mi się dziwne zakończenie powieści jakby nagle wyrwane z kontekstu. Pracująca niegdyś w Scotland Yardzie Eliza Baker zostaje poproszona przez swoją siostrę o pomoc w zlokalizowaniu pisarza, który przekazuje tajne informacje rządowe za pomocą audycji radiowych. Eliza zatrudnia się w klubie detektywistycznym jako sekretarka, nie podejrzewając, że z powodu śmierci jednego z pisarzy przyjdzie jej ponownie powrócić do roli detektywa, by rozwiązać sprawę nie tylko śmierci, ale i tajemniczego zniknięcia. Dziewczyna swoje siły połączy z innym pisarzem i mistrzem szachowym, by wspólnie analizować fakty i tropy. Tych będzie naprawdę sporo, a rozwiązanie zagadki śmierci jednego z członków klubu okaże się mocno zaskakujące.

Miejsce przeznaczenia

 Ocena:2/3

 

Miejsce przeznaczenia to kontynuacja powieści kryminalnej Ukryty Port, o której pisałam kilka lat temu, a którą warto czytać w kolejności ponieważ miejsce wydarzeń jak i główni bohaterowie nadal pozostają bez zmian. Pisząc o Ukrytym Porcie stwierdziłam, że nie zachwyciła mnie ta książka tutaj również nic w zasadzie jakoś mocno mnie nie porwało. Kolejny kryminał z całkiem dobrą akcją jednak nie na tyle, by dla szybszego poznania zakończenia warto zarywać noce. Nie jest to książka którą bym jeszcze długi czas wspominała i nie potrafiła od razu rozpocząć kolejnej. Z tego co widziałam książka ma również trzecią część, ale po przeczytaniu dwóch póki co nie czuję potrzeby sięgania ponownie do książek tej autorki, więc nie wiem czy w ogóle się zdecyduję na doczytanie tej serii do końca. Pani porucznik Valentina Redondo i jej zespół kolejny raz staną przed trudną do wyjaśnienia zagadką kryminalną. Pomyślne rozwiązanie poprzedniej sprawy pozwoliło Valentinie na znalezienie miłości swojego życia, czy ta sprawa również skończy się dla niej życiowym zawirowaniem? W mieście odbywa się cieszący się sporym zainteresowaniem kongres naukowy, niestety w tym samym czasie w historycznych ruinach znalezione zostają zwłoki młodej kobiety ubranej w strój z dawnej epoki. Kobieta była jedną z uczestniczek kongresu, w dodatku pochodzącą z Polski. Muszę przyznać że polski motyw w książce to jeden z największych plusów, ponieważ nie kończy się jedynie na jednorazowym akcencie, ale przewija się przez całą książkę bowiem postać Polki jest jest jedną z ważniejszych w powieści. Prócz Polki ginie również dwóch mężczyzn, pozornie spraw nic nie łączy jednak z toku śledztwa okazuje się, że wszystkie trzy ofiary były powiązane ze środowiskiem naukowym w dodatku przy każdej z nich znaleziono tajemnicze monety. Valentina daje z siebie wszystko zapomina jednak, że często najciemniej jest pod latarnią, a w natłoku informacji może umknąć bardzo istotny szczegół. W książce mamy również rozwiązanie wątku zaginięcia brata jednego z głównych bohaterów o którym w pierwszej części jedynie wspomniano, co również uważam za spory plus. Podsumowując książka ma sporo ciekawych wątków, jednak za trzymającym w napięciu kryminał bym jej nie uznała, bo po prostu czytałam już lepsze. 

Człowiek z ołowiem w brzuchu

 Ocena: 2/3

 

Gdy w 2023 roku czytałam pierwszą część byłam nią oczarowana, bo od zawsze powieści dotyczące historii Francji były mi bliskie. Niestety ta część nie była już tak intrygująca i wciągająca jak pierwsza co dowodzi słuszności teorii że nie zawsze warto po sukcesie pierwszej części książki tworzyć jej kontynuację. Komisarz Nicolas Le Floch ponownie stanie przed trudnym wyzwaniem odnalezienia mordercy dwóch osób z tej samej zamożnej rodziny. Sprawa jest o tyle trudna, że prowadzone śledztwo prowadzi Nicolasa aż do Wersalu do komnat samej markizy de Pompadour co może albo przysporzyć mu pozytywnego rozgłosu wśród dworu Ludwika XV albo całkowicie pogrzebać jego karierę. W dodatku przez cały czas trwania śledztwa Nicolasa spotykają przykre niespodzianki z napadami i porwaniem włącznie. Ktoś usilnie próbuje odwieź go od dalszego śledztwa. Zarówno w części pierwszej jak i w tej dużym plusem jest ciekawe łączenie postaci historycznych z fikcyjnymi. Za plus uważam również bardzo szczegółowe opisy kar stosowanych w XVIII wieku, które dziś wywołują przerażenie, a kiedyś były na porządku dziennym. Książkę zdecydowanie warto czytać po kolei bo obie części do siebie nawiązują, lepiej jednak zachować krótszy odstęp czasowy niż ja to zrobiłam. 

Toast za odważnych

 Ocena 3/3

 

Toast za odważnych to debiut literacki młodziutkiej pisarki Magdaleny Jędrysek. Zdecydowanie jest to literatura młodzieżowa po którą warto sięgnąć. Autorka wprowadziła do książki sześć bardzo wyrazistych postaci i każdej z nich dała szansę zaistnieć osobno oraz umiejętnie współdziałać w grupie. Mamy tu doskonale przygotowaną zagadkę kryminalną oraz odpowiednio dozowane napięcie. Akademia im. Williama Andersona w Londynie jest elitarną szkołą dla młodzieży do której trafiają tylko dokładnie wyselekcjonowani uczniowie z całego świata. W zamian za możliwość nauki w tak prestiżowym miejscu uczniów już od wejścia obowiązują bardzo surowe zasady m.in. zabraniające posiadania telefonów komórkowych. O sytuacji poza murami szkoły uczniowie dowiadują się z przemycanych potajemnie gazet. Pewnego dnia szóstka przyjaciół trafia na informację o tajemniczych morderstwach które mają miejsce na ulicach Londynu. Nie mając na co spożytkować wolnego czasu przyjaciele tworzą mapę myśli i próbują rozpracować poczynania mordercy. Jeden z nastolatków orientuje się, że morderca w swoich działaniach inspiruje się pewną książką. Początkowo prowadzone dla zabawy poszukiwania w pewnym momencie zaczynają przeradzać się w grę o przetrwanie, gdy okazuje się, że w pokojach nastolatków grasował prawdziwy morderca, a w ich prywatnych rzeczach pojawiają się kartki z pogróżkami. Młodzi ludzie będą musieli zdecydować komu mogą tak naprawdę zaufać zanim któreś z nich zginie. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka, mam nadzieję, że autorka napisze jeszcze kolejną. 

o psie który ratował ludzi

 Ocena: 3/3

 

Dziś mam propozycję dla młodszych czytelników chociaż mnie również się tę książkę dobrze czytało. Topr o psie, który został ratownikiem to historia owczarka niemieckiego imieniem Vero, który w wieku szczenięcym trafia do nowego opiekuna wykwalifikowanego tatrzańskiego ratownika, by wraz z nim przejść wyspecjalizowane szkolenie i dołączyć do specjalnej grupy psów lawinowych. Historia opowiadana jest przez samego głównego bohatera. Vero opowiada o przebiegu swoich szkoleń o spotkaniach z innymi psami i o tym jak wyglądały jego początki zanim został zawodowym psem lawinowym. Od swojej przyjaciółki Doliny dowiaduje się czym tak w ogóle jest TOPR i jak wygląda praca ratownika oraz czym jest to miejsce nazywane przez wszystkich górami. Vero odwzajemnia się Dolinie historiami o tym jak musiał pokonać lęk przed wielkim stalowym smokiem zwanym helikopterem, o tym jak musiał nauczyć się odróżniać zapachy ludzkie od zapachów przedmiotów. Z książki dowiadujemy się jak trudny i odpowiedzialny jest zawód ratownika TOPRU oraz ile poświęcenia i wytrwałości trzeba mieć w sobie, by dołączyć do grona tych najlepszych. Ogólna fabuła książki stworzona została tak by mogła być zrozumiała już dla młodszych czytelników, jednak fakty w niej zawarte dotyczące sekcji psów lawinowych są w pełni autentyczne. To piękna opowieść o determinacji i odwadze z którą warto zapoznać młodego czytelnika.