Autopsja

 

 Ocena 2/3

Uwielbiam kryminały i thrillery jednak z twórczością Tess Gerritsen mam spory problem. Jej książki są pełne brutalnych i bezpośrednich opisów zarówno zbrodni jak i zabiegów medycznych i chyba nie do końca mi ten rodzaj bezpośredniości odpowiada. Nie jest to autorka do której książek chętnie będę wracać, ta akurat czekała już długi czas na przeczytanie więc w końcu po nią sięgnęłam. W książce jest sporo akcji, jest odpowiednie napięcie, które zachęca do zagłębiania się w te historię, ale często dosyć brutalne opisy psują cały efekt. Wolę jednak medyczne thrillery Robina Cooka. Książka podzielona jest jakby na dwie części jedną dotyczącą przeszłości oraz te związaną z teraźniejszością. W jednej z nich kobieta imieniem Mila opowiada historię swojego życia, historię mroczną wypełnioną przemocą, budzącą grozę i współczucie. W drugiej części pojawia się detektyw Jane Rizzoli, która w oczekiwaniu na narodziny dziecka przebywa w szpitalu, tam narażona zostaje na ogromne niebezpieczeństwo. Jane i kilkoro innych ludzi zostaje zakładnikami kobiety, która jeszcze w nocy uchodziła za martwą. Za sprawą słów wypowiedzianych do Jane przez porywaczkę tajemnicza sprawa, którą wpływowe osoby starały się ukryć odżywa na nowo. Jane mimo urlopu macierzyńskiego używając swoich kontaktów w policji zaczyna prowadzić swoje śledztwo w tej sprawie, które w pewnym momencie poważnie zagrozi bezpieczeństwu jej i jej nowonarodzonej córki. 

Dom Tajemnic

 

 Ocena 2/3

Do położonego na Podlasiu starego domu trafia dwanaście gwiazd z pierwszych stron gazet, biorą oni udział w nowym reality show organizowanym przez znaną stację telewizyjną Tele- Pol. Dom Tajemnic od samego początku wzbudza spore zainteresowanie, a to przez swój ciekawy format, bowiem zamknięte w nim gwiazdy mają rozwiązywać różnego typu zagadki kryminalne, żeby móc przejść do kolejnej rundy. Jeszcze przed emisją programu na komisariat policji trafia anonim informujący o niebezpieczeństwie, które ma rzekomo zagrażać uczestnikom show. Sprawę zaczyna badać znany ze swoich dotychczasowych celebryckich dochodzeń komisarz Krzysztof Darski. Początkowo komisarz pogróżki traktuje jako żart mający pomóc w promocji programu. Jego myślenie ulega zmianie po tym jak kontaktuje się z nim szantażysta którego policjanci nazywają Poetą, a w domu tajemnic znajdują ciało jednego z celebrytów. Sami mieszkańcy domu zostają odcięci od kontaktu ze światem zewnętrznym i nie mogą liczyć na pomoc ze strony producentów i operatorów programu. Celebryci muszą liczyć tylko na siebie i współpracując postarać się rozwiązać zagadki, by móc opuścić dom. Początkowo nie zdają sobie sprawy, że wśród nich znajduje się ktoś kto nie przyszedł do programu ze względu na sławę, ale z chęci zemsty. Alek Rogoziński kolejny raz udowadnia, że potrafi stworzyć dobrą komedię kryminalną bo stworzona przez niego intryga rozwija się przez całą powieść odpowiednio budując napięcie w czytelniku. Dodatkowo mamy sporo dowcipnych opisów czasami nawet uszczypliwych, które doskonale pokazują poczucie humoru autora. Mam w planach jeszcze kilka książek Alka Rogozińskiego, więc za jakiś czas możecie się spodziewać kolejnej recenzji jego książki. 

Podglądaczka

 Ocena 2/3

 

Gdy fikcja miesza się z rzeczywistością może pojawić się problem z odróżnieniem świata realnego od tego stworzonego tylko w naszej głowie. Historia tworzona przez pisarza pochłania go tak bardzo, że staje się ona częścią jego życia, a czasami może nawet w pełni nim zawładnąć. Bogata wyobraźnia pisarza pomaga mu w tworzeniu wciągającej historii, niestety może zdarzyć się tak, że tworzona historia zbyt mocno pochłonie piszącego wtedy ciężko mu będzie rozdzielić pisanie od pozostałego życia. Tak było w przypadku Eleny której życie się rozpadło w momencie separacji z mężem, wtedy też dopadła ją niemoc twórcza. Po przeprowadzeniu się do innego domu jedynie czym potrafiła się zając to obserwacja sąsiadów przez okno w kuchni. Jedna z zaobserwowanych scen wywołuje u niej szok i powoduje, że blokada pisarska nagle znika, a Elena zaczyna tworzyć najtrudniejszą ze swoich książek. W tym czasie kobieta poznaje syna sąsiadów, który jest nią zafascynowany i chciałby zostać pisarzem tak jak ona. Za sprawą historii opisanych przez chłopca Elena zaczyna podejrzewać, że z jego rodziną jest coś nie tak. Kobieta nawet zaczyna się obawiać, że tekst który pisze ma realny wpływ na życie jej sąsiadów. Elena przez cały czas tęskni za swoim mężem Peterem, często rozmyśla nad tym czy nie powinni do siebie wrócić. Jej monotonię przerywa raz w tygodniu siostra, która zaprasza ją do siebie na obiady. Elena przez kilka dni nie opuszcza domu tracąc praktycznie kontakt z rzeczywistością, jednak pozwala jej to na dokończenie rozpoczętego dzieła. Ta rozłąka pozwala jej na nawiązanie bliższych relacji z siostrą i przemyślenie kilku ważnych spraw. Siostra Eleny po przeczytaniu jej powieści zaczyna patrzeć na nią w zupełnie inny sposób dowiaduje się bowiem o siostrze rzeczy o których wcześniej nie miała pojęcia. Thriller wzbudza napięcie już od samego początku dostajemy tu dużą dawkę emocjonalnego rollercoastera. Pomimo, że czytałam ją trochę z doskoku to zajęła mi praktycznie trzy dni. 

Panna de Scuderi

 Ocena 2/3

 

Panna Magdalena de Scuderi jest jedną z dam na dworze króla Ludwika XIV. Dama zajmuje się pisaniem lubianych przez mieszkańców Paryża utworów poetyckich. Pewnego dnia do jej domu wdziera się zamaskowany mężczyzna, który pozostawia dla niej szkatułkę z tajemniczą zawartością. W tym samym czasie w Paryżu dochodzi do serii zbrodni, które jak wszyscy sądzą są popełniane przez grupę przestępców. Gdy w jednym z takich napadów ginie najbardziej znany w Paryżu złotnik to podejrzenia o popełnienie zbrodni padają na jego asystenta. Młodzieniec za wszelką cenę nalega na spotkanie z panną de Scuderi. Ta po usłyszeniu jego historii powraca do wspomnień z przed lat i postanawia spróbować uratować go przed śmiercią. Starania damy zaprowadzą ją przed oblicze samego króla.  Jest to zaledwie siedemdziesięcio stronnicowe opowiadanie, jednak utrzymane w charakterze lekkiego kryminału z gatunku płaszcza i szpady. Jeśli ktoś nie chce sięgać po długą książkę lub ma mało czasu na lekturę to tak krótka historia będzie doskonałym rozwiązaniem. 

Miejsca w których płakałam

 Ocena 2/3

 

Książka porusza trudny temat przemocy psychicznej występującej w toksycznych związkach. Powieść osadzona jest w realiach szkolnych dlatego mogłoby się wydawać, że jest to zwykła historia miłosna dla nastolatków. Nic bardziej mylnego, bowiem to co spotkało główną bohaterkę może spotkać każdą z nas niezależnie od wieku. Nastolatka imieniem Amelie zmuszona jest do zmiany swojego środowiska i pójścia do innej szkoły. Amelie jest z natury mocno nieśmiała posiada jednak duży talent wokalny, który powoli ujawnia w nowej szkole. Amelie podczas konkursu młodych talentów spotyka Reese'a, wokalistę popularnego w szkole zespołu. Amelie wpada w oko chłopakowi i jest przez niego adorowana. Początkowo Amelie nie chce rozpoczynać nowej znajomości ze względu na chłopaka z którym była związana w swoim rodzinnym mieście. Reese jest nieustępliwy w swoich namowach przez co dziewczyna zgadza się z nim spotkać. Amelie niestety nie zdaje sobie sprawy jak toksyczna i wyniszczająca będzie dla niej ta relacja. Chłopak powoduje, że Amelie oddala się od swoich nowych znajomych i większość czasu spędza z nim. Chłopak miewa spore wahania nastroju i bywa agresywny. Amelie nie chcąc go denerwować zaczyna zmieniać swoje nawyki i zachowanie tak, by dopasować się do oczekiwań Reese'a. Dziewczyna często płacze mimo to ciągle wierzy w zapewnienia Reese'a o wielkiej miłości. Chłopak zmusza ją do rzeczy na które ta nie ma ochoty. Gdy w związku dochodzi do aktu przemocy Amelie długi czas wypiera to co się stało widząc w tym swoją winę, a nie chłopaka. Po kilkumiesięcznym związku psychika nastolatki jest tak zniszczona, że wymaga ona pomocy specjalisty. Początkowo zmian zachodzących w nastolatce nikt nie zauważa, a ona pogrąża się w depresji, coraz częściej płacząc. Przez całą książkę było mi po prostu żal Amelie i miałam nadzieję, że w końcu znajdzie się ktoś kto jej pomoże. Szkoda, że ta historia nie zakończyła się tak jak na to liczyłam. Lubię książki, które niosą jakieś przesłanie i mają za zadanie uświadamiać czytelnika.