Dama z wahadełkiem

Dama z wahadełkiem

 

 Ocena 3/3


Nigdy nie podejrzewałam, że będą mi się podobać książki w których pojawia się motyw ducha. Dama z wahadełkiem jest drugą książką z tym motywem (pierwszą była Kształt Nocy) którą przeczytałam. Książka zainteresowała i zaintrygowała mnie już od pierwszych stron. Tajemniczy klimat miejsca w którym rozgrywa się akcja powieści podziałała na moją wyobraźnię. Jest to kolejna książka którą przeczytałam na czytniku i sadzę, że gdyby nie on to chyba nie sięgnęłabym po książkę tej autorki w wersji papierowej. Zapewne przepadłaby w mojej selekcji tego co kupić a co nie. Teraz z wielką chęcią zdecyduję się na zakup kolejnej książki Pauliny Kuzawińskiej.                                                                         Młoda dziewczyna imieniem Madeline po przeżyciu zawodu miłosnego postanawia uciec z Londynu i schronić się w zaciszu posiadłości Wzgórze Mgieł które należy do jej ciotki Hortence. Tam młoda kobieta pragnie poszukać spokoju i wytchnienia jednak już drugiego dnia po swoim przyjeździe bierze udział w wydarzeniu które całkowicie zmienia jej życie. Madeline zgadza się na pomysł ciotki by w posiadłości zorganizować seans spirytystyczny. Jednak jak się potem okazuje w jego trakcie dochodzi to tragicznych w skutkach zdarzeń. Madeline wraz z synem uczestników seansu stara się rozwiązać zagadkę dwóch tajemniczych śmierci. Między nią a młodym arystokratą zaczyna rodzić się uczucie niestety może się ono okazać równie ulotne jak mgła która spowiła posiadłość w noc seansu. 

Zbrodnia w efekcie

Zbrodnia w efekcie

 Ocena 1/3

 

Po książkę Joanny Chmielewskiej sięgnęłam pierwszy raz, bo od dłuższego czasu w twórczości tej autorki zaczytuje się moja mama. Uznałam więc, że najwyższy czas by sprawdzić jak pisze ta znana chyba wszystkim autorka powieści kryminalnych. No cóż chyba jestem już ze zbyt młodego pokolenia mimo, że przekroczyłam trzydziestkę lub mam inne poczucie humoru, bo jakoś książka mnie nie porwała. W momentach gdy miało być śmiesznie ja nie czułam tego żartu i zwyczajnie przeskakiwałam ze strony na stronę. Jedyne co muszę oddać autorce to sporą ilością bohaterów namieszała tak, że nie umiałam się zorientować w sprawcy zbrodni, musiałam więc z rozwiązaniem tej zagadki zaczekać do końca. Ta duża ilość bohaterów zdecydowanie utrudniała mi czytanie, poza tym język książki również powodował, że niektóre dawne zwroty utrudniały mi czytanie. Pod względem autorów z przed lat bardziej odpowiada mi twórczość Agathy Christie. Możliwe, że jeszcze kiedyś sięgnę po inny tytuł tej pisarki, ale zapewne nie nastąpi to zbyt szybko.                                                                                                                                                                             Zarys książki jest mniej więcej taki: na jednym z ogródków działowych zostają znalezione zwłoki. Zwłoki te nie mają głowy co znacznie utrudnia jakąkolwiek identyfikację. Nie ułatwia tego również bardzo duże grono świadków z których akurat nikogo w danym czasie nie było na działce. Z tego powodu śledztwo zostaje zawieszone na pięć lat, po tym czasie na działce po przeciwnej stronie zostaje odnaleziona głowa, a śledztwo rozpoczyna się od nowa. Tym razem jednak prowadzący sprawę komisarz Woźniak nie podda się póki nie rozwiąże sprawy, która położyła się cieniem na jego życiu prywatnym i karierze. 

Nazajutrz Cię odnajdę

Nazajutrz Cię odnajdę

 Ocena 3/3


To już ostatnie spotkanie z Adrianą i Agnes, spotkanie które układa nam w całość historię losów obu kobiet. Przyznam, że po drugiej części byłam pełna niepokoju co do Agnes, bo zapewne jak wielu czytelników bardzo polubiłam te bohaterkę, dlatego wieść o tym, że jej stan zdrowia nie jest tak poważny jak sugerowało zakończenie drugiego tomu pozwoliło mi odetchnąć z ulgą. Podoba mi się to, że Adriana z potulnej i usłużnej żony wreszcie stała się silną i pewniejszą siebie kobietą i w końcu postanowiła wprowadzić zmiany w swoim życiu. Pomimo, że podjęcie decyzji co do nich zajęło jej tyle czasu. Cieszę, się że wojenne losy Agnes również znalazły szczęśliwe zakończenie, pomimo iż nie były to losy łatwe i po drodze zostały okupione stratami i smutkiem. Sądziłam, że Nazajutrz Cię odnajdę będzie spokojnym zakończeniem cyklu Za zakrętem i że nic mnie w tej historii już nie zaskoczy. Dlatego jestem mile zaskoczona tym jak autorka ciekawie połączyła życiowe drogi obu Pań po części jakby łącząc ich rodziny. W tej części poznamy w końcu historię tajemniczych wydarzeń z przed lat, które od dawna dręczyły Adrianę, a które doprowadziły do jej związku ze Stefanem. Cykl Za zakrętem nie był cyklem łatwym w odbiorze bo dotyczył trudnych i bolesnych tematów. Jednak Pani Magdalena przekazała te wojenną tematykę w taki sposób, że serię przynajmniej mnie dobrze się czytało. Cieszę się, że powstają cykle takie jak ten, które oprócz fikcji przekazują nam również wiedzę historyczną.            Adriana poznaje w końcu szczegóły historii z przed lat, które do tej pory były dla niej tajemnicą i na ich podstawie wyciąga wnioski, które pozwalają jej na podjęcie ważnej życiowej decyzji. Stefan nie jest z tego powodu zadowolony, ale Adrianę w końcu przestaje to obchodzić. Kobieta powoli zaczyna stawać na własnych nogach i sama o sobie decydować.                                                                                      Agnes musi zmierzyć się z kilkoma bolesnymi wydarzeniami w swoim życiu. Pierwszą z nich jest utrata ojca, kolejną strach o los męża od którego od dawna nie otrzymuje wiadomości. W międzyczasie musi rozstać się ze swoją szwagierką i martwić o los ukochanej matki. Kobieta do wojennych wspomnień wraca z trudem jednak to właśnie dzięki nim poznaje powojenne losy swojej przyjaciółki. Na szczęście dla Agnes jej wojenne losy przyniosły również szczęście, jednak na jego nadejście musiała długo poczekać. 

Miara Człowieka

Miara Człowieka

 

 Ocena 2/3


Na książkę trafiłam przypadkiem przeglądając ofertę w owadzim sklepie. Przyznam, że przyciągnęła mnie ta trochę mroczna i tajemnicza okładka, a jak się potem okazało również treść była ciekawa. Miara Człowieka to barwna historia życia Leonarda da Vinci, który sporą część swojego życia spędził w Mediolanie. Tam będąc na usługach władcy Mediolanu tworzył swoje genialne dzieła, w tym to najbardziej wymagające czyli pomnik konia z brązu. Leonardo żyje skromnie i nie jada mięsa, często chodzi w tym samym stroju, a swoje pomysły zapisuje w opasłym już notatniku, który zawsze nosi przy sobie. Zarówno on sam jak i jego notatki są źródłem zainteresowania wielu osób. Jednak odkrycie geniuszu artysty jest praktycznie niemożliwe bowiem Leonardo swoje zapiski prowadzi w sobie tylko znany sposób. Będąc na usługach władcy Mediolanu Leonardo dla Vinci za sprawą swojego byłego ucznia wplątuje się w intrygę dotyczącą fałszowania pieniędzy. Leonardo wykorzystuje więc cały swój geniusz do tego, by rozwiązać kryminalną zagadkę i oczyścić się z zarzutów które zaczynają na nim ciążyć. Książkę dobrze się czyta, jedynym minusem jest dosyć spora ilość bohaterów w której początkowo się trochę gubiłam. Jest to jednak ciekawe powieściowe spojrzenie na życie i geniusz Leonarda da Vinci. 

Spinalonga - wyspa ludzkiego cierpienia

Spinalonga - wyspa ludzkiego cierpienia

 

 Ocena 3/3


Tak jak wielu czytelników swoją wiedzę na temat trędowatych i trądu do tej pory czerpałam głównie z wydanej przed kilkoma laty powieści Victorii Hislop " Wyspa" jest to romantyczna historia oparta na fikcji wymyślonej przez autorkę i rozmowach które przeprowadziła jak się okazało z osobą która nie mieszkała na Spinalondze tylko na innej stacji dla trędowatych. Pomimo iż książce Hislop sporo się obecnie zarzuca moim zdaniem autorka swoją publikacją przyczyniła się do tego, że w ogóle temat trądu był we współczesnej literaturze poruszany. Jak już wspominałam przy okazji recenzji Wyspy Hislop książka spowodowała, że zaczęłam się interesować tym tematem i szukać bardziej naukowych publikacji, jednak w internecie nie było tego zbyt wiele. Więc gdy pojawiła się książka Małgorzaty Gołoty "Spinalonga - wyspa trędowatych" od razu zagościła na moim czytniku. Ta historia osób dotkniętych trądem i wyspy Spinalonga jest zupełnie inna od obrazu jaki pokazała nam Victoria Hislop. Tu dostajemy historię opartą na faktach pełną bólu, cierpienia, śmierci i całej brzydoty ludzkiego ciała które w wyniku choroby zaczynało zwyczajnie gnić. Autorka prowadząc badania na temat wyspy spotyka się z wieloma osobami, czyta wspomnienia osób które Spinalongę zamieszkiwały. Życie mieszkańców wyspy było przepełnione codziennymi problemami takimi jak brak podstawowych środków higieny, brak prądu czy wody pitnej. Spinalonga przez lata była miejscem w którym ludzie chorzy na trąd zostali pozostawieni sami sobie. Bowiem rząd przez długi czas nie miał pomysłu co z problemem trądu zrobić i za najlepsze uważał odseparowanie chorych na wyspie. Przez ponad pięćdziesiąt lat na wyspę docierali naukowcy i lekarze którzy podejmowali próby niesienia pomocy chorym. Osobą która w dużym stopniu przyczyniła się do postrzegania trądu i sposobu jego rozprzestrzeniania się był naukowiec nazwiskiem Hansen, który w 1879 roku odseparował bakterię odpowiedzialną za powstawanie choroby, tym samym obalając odwieczny mit, że trąd był karą za grzechy. Od nazwiska naukowca osoby dotknięte trądem zaczęto nazywać hansenami. Autorka na podstawie swoich badań szczegółowo przedstawia przebieg choroby, podejmowane przez lata procesy leczenia, sposoby postrzegania chorych na przestrzeni lat. Bardzo poruszyło mnie to, że nawet gdy wynaleziono lek na trąd nikt nie poczuwał się do tego, by ludzi ze Spinalongi zabrać. Pomimo, że nie byli oni w stanie nikogo zarazić stanowili problem wizualny budząc odrazę społeczeństwa. Książka jest przepełniona obrazami, które budzą obecnie nasz sprzeciw i niedowierzanie, że taka sytuacja miała miejsce. Jednak po dziś dzień sprawa Spinalongi jest postrzegana przez Greków jako czarna plama na ich pełnej romantyzmu i pięknych widoków historii. Książkę gorąco polecam, to była poruszająca lektura. 

Copyright © 2014 CZYTAM - POLECAM , Blogger