Psychiatria bez tajemnic

 

 Ocena 3/3

Droga do zostania psychiatrą jest długa i zawiła. Wie coś o tym Adam Stern który w swojej książce Z pamiętnika początkującego psychiatry opisuje historię swojej czteroletniej rezydentury na oddziale psychiatrycznym Harvard Medical School. Adam przez pierwszy rok był bardzo niepewny siebie, uważał że na Harvard dostał się przez pomyłkę i że zaraz ktoś mu powie, że ma wrócić do domu. Stern rozpoczął swoją rezydenturę na nocnych zmianach, gdzie musiał walczyć nie tylko ze swoim zmęczeniem, ale przede wszystkim starać się utrzymać w dobrym stanie pacjentów, którzy w nocy miewali kryzysy i potrzebowali nagłej pomocy. Adam opowiada sporo o życiu rezydentów poza szpitalem, o ich wspólnych wyjazdach i wyjściach do baru, by móc odpocząć od trudów pracy. Dużo miejsca poświęca również opisowi uczucia, które rodzi się między nim a inną rezydentką z jego rocznika. Lekarze tak samo jak pacjenci mogą przejść załamanie psychiczne np. po utracie pacjenta o którego zdrowie starali się walczyć. Tak było w przypadku Adama, gdy jedna z jego pacjentek umiera on nie umiejąc sobie z tym poradzić musi szukać wsparcia u doświadczonego terapeuty. Autor pochodzi z lekarskiej rodziny dzięki czemu przez cały czas swojej rezydentury może liczyć na wsparcie ojca który jest kardiologiem i brata który również zdecydował się na studia medyczne. Książka nie jest tak zabawna jak Będzie Bolało Adama Kay'a, bo w przeciwieństwie do tego drugiego Adam Stern nie jest komikiem. Nie mniej jednak ten dziennik młodego psychiatry porwał mnie równie mocno co Będzie Bolało. Cieszę się, że jako ostatnią książkę w tym roku udało mi się przeczytać tak dobrą książkę. Szczególnie, że dowiedziałam się z niej wielu ciekawostek z dziedziny psychiatrii którą od dawna się interesuję. 

Wszyscy kłamią... nawet najbliżsi

 

 Ocena 3/3

    Sięgając po ten tytuł nie byłam nawet świadoma, że tak idealnie wkomponuje się w ten aktualnie przedświąteczny i zimowy czas. W książce podobało mi się to, że autorka utrzymywała napięcie od początku do końca, gdy sądziłam, że domyślam się już wszystkiego pojawiały się zupełnie nowe wątki, a bohaterowie odsłaniali nowe karty, które dawały zupełnie nowy obraz sytuacji. Z twórczością Camilli Grebe zetknęłam się po raz pierwszy, bo tak jak wiele innych książek w mojej kolekcji również ta trafiła do mnie z aukcji charytatywnej Kociej Łapki. Po lekturze Wszyscy kłamią zdecydowanie jestem chętna do sięgnięcia po inne tytuły z twórczości pisarki. Od książki nie mogłam się oderwać czytałam nawet ukradkiem tam gdzie nie powinnam, jednak potrzeba dotarcia do końca tej historii była silniejsza. Jeśli miałaby być to ostatnia przeczytana książka w tym roku to cieszę się, że przypadkowo wybrałam tak wciągającą lekturę. Tytuł z pewnością trafi  do mojego corocznego zestawienia najwyżej ocenionych książek. Maria po wielu samotnych latach spędzonych tylko z niepełnosprawnym synem na jednym z przyjęć poznaje przystojnego muzyka Samira. Para szybko wpada sobie w oko i zaczyna się ze sobą spotykać. Postanawiają się pobrać i stworzyć rodzinę, bowiem oboje mają już dzieci. Samir wraz z córką Yasmin wprowadza się do domu Marii i Vincenta w Szwecji. Cała historia opowiedziana jest jakby od tyłu i zaczyna się od nagłego zniknięcia Yasmin. Następnie czytelnik dowiaduje się o tym co wydarzyło się w życiu rodziny przed i po tym wydarzeniu. Całą historię poznajemy z perspektywy kilku osób Marii, Vincenta, Gunnara (policjanta prowadzącego śledztwo w sprawie zaginięcia Yasmin) oraz z perspektywy jej samej. Jedynie Samir nie ma prawa do opowiedzenia historii ze swojej perspektywy, a poznajemy go tylko z opowieści pozostałych członków rodziny i jego rozmów z nimi. Po zniknięciu Yasmin rodzina powoli zaczyna się chwiać, bowiem w toku prowadzonego śledztwa początkowo rozważane jest samobójstwo, później ucieczka, a w ostateczności w wyniku zebranych materiałów rozważane jest również morderstwo o które oskarżony zostaje Samir. On sam twierdzi, że jest niewinny nikt w to jednak nie wierzy. 

Miłość w chmurach

 

 Ocena 2/3

Dziś chcę Wam polecić lekką, zabawną powieść romantyczną której zakończenie co prawda da się przewidzieć, ale którą i tak dobrze się czyta. Cora Hendricks pracuje na lotnisku Heathrow w dziale odprawy biletowo- bagażowej. W czasie pracy zajmuje się rejestrowaniem pasażerów i przydzielaniem im miejsc w samolocie. Cora chcąc wyleczyć swoje złamane serce postanawia pomóc innym ludziom w znalezieniu szczęścia, w tym celu przeszukuje listy pasażerów wybierając osoby samotne i próbuje łączyć je w pary. Wybiera do tego zawsze ten sam rząd i miejsca w samolocie. Choć Cora stara się dyskretnie bawić w Amora to kilka osób na lotnisku wie o jej działaniach i próbuje mieć w tym swój udział. Cora w prywatnym życiu zmaga się chorobą matki, więc by chociaż na trochę odciągnąć dręczące ją myśli w pełni poświęca się swojej dodatkowej pracy. Prowadzi nawet specjalne zestawienie swoich wyników. Cora jest wygadana, a czasami nawet pyskata, jednak również w jej stronę ktoś spróbuje wysłać strzałę Amora. Książka z rodzaju tych lekkich i przyjemnych, które pozwalają się odprężyć i pośmiać przy czytaniu. 

Autopsja

 

 Ocena 2/3

Uwielbiam kryminały i thrillery jednak z twórczością Tess Gerritsen mam spory problem. Jej książki są pełne brutalnych i bezpośrednich opisów zarówno zbrodni jak i zabiegów medycznych i chyba nie do końca mi ten rodzaj bezpośredniości odpowiada. Nie jest to autorka do której książek chętnie będę wracać, ta akurat czekała już długi czas na przeczytanie więc w końcu po nią sięgnęłam. W książce jest sporo akcji, jest odpowiednie napięcie, które zachęca do zagłębiania się w te historię, ale często dosyć brutalne opisy psują cały efekt. Wolę jednak medyczne thrillery Robina Cooka. Książka podzielona jest jakby na dwie części jedną dotyczącą przeszłości oraz te związaną z teraźniejszością. W jednej z nich kobieta imieniem Mila opowiada historię swojego życia, historię mroczną wypełnioną przemocą, budzącą grozę i współczucie. W drugiej części pojawia się detektyw Jane Rizzoli, która w oczekiwaniu na narodziny dziecka przebywa w szpitalu, tam narażona zostaje na ogromne niebezpieczeństwo. Jane i kilkoro innych ludzi zostaje zakładnikami kobiety, która jeszcze w nocy uchodziła za martwą. Za sprawą słów wypowiedzianych do Jane przez porywaczkę tajemnicza sprawa, którą wpływowe osoby starały się ukryć odżywa na nowo. Jane mimo urlopu macierzyńskiego używając swoich kontaktów w policji zaczyna prowadzić swoje śledztwo w tej sprawie, które w pewnym momencie poważnie zagrozi bezpieczeństwu jej i jej nowonarodzonej córki. 

Dom Tajemnic

 

 Ocena 2/3

Do położonego na Podlasiu starego domu trafia dwanaście gwiazd z pierwszych stron gazet, biorą oni udział w nowym reality show organizowanym przez znaną stację telewizyjną Tele- Pol. Dom Tajemnic od samego początku wzbudza spore zainteresowanie, a to przez swój ciekawy format, bowiem zamknięte w nim gwiazdy mają rozwiązywać różnego typu zagadki kryminalne, żeby móc przejść do kolejnej rundy. Jeszcze przed emisją programu na komisariat policji trafia anonim informujący o niebezpieczeństwie, które ma rzekomo zagrażać uczestnikom show. Sprawę zaczyna badać znany ze swoich dotychczasowych celebryckich dochodzeń komisarz Krzysztof Darski. Początkowo komisarz pogróżki traktuje jako żart mający pomóc w promocji programu. Jego myślenie ulega zmianie po tym jak kontaktuje się z nim szantażysta którego policjanci nazywają Poetą, a w domu tajemnic znajdują ciało jednego z celebrytów. Sami mieszkańcy domu zostają odcięci od kontaktu ze światem zewnętrznym i nie mogą liczyć na pomoc ze strony producentów i operatorów programu. Celebryci muszą liczyć tylko na siebie i współpracując postarać się rozwiązać zagadki, by móc opuścić dom. Początkowo nie zdają sobie sprawy, że wśród nich znajduje się ktoś kto nie przyszedł do programu ze względu na sławę, ale z chęci zemsty. Alek Rogoziński kolejny raz udowadnia, że potrafi stworzyć dobrą komedię kryminalną bo stworzona przez niego intryga rozwija się przez całą powieść odpowiednio budując napięcie w czytelniku. Dodatkowo mamy sporo dowcipnych opisów czasami nawet uszczypliwych, które doskonale pokazują poczucie humoru autora. Mam w planach jeszcze kilka książek Alka Rogozińskiego, więc za jakiś czas możecie się spodziewać kolejnej recenzji jego książki.